Al-Me's Blog

เหอๆ ยังผ่านไปไม่ถึงentry ความฝันในการเปิดร้านก็จบลงอย่างง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ คือหลังจากเขียนentryก่อนไปได้ไม่กี่วัน แม่ก็มาถามว่า"ลุงโทรมาหารึเปล่า?" เอ๋...เราก็งง ปรากฏว่าลุงที่เปิดกิจการส่วนตัวอยู่บังเอิญได้ข่าวว่าเราอยากทำธุรกิจ ก็เลยอยากจะช่วยโดยการรับเราไปฝึกงานด้วย อ่า... แต่ผมไม่ได้อยากทำธุรกิจใหญ่โตนะคร้าบ ผมน่ะก็แค่.... ก็แค่... อยากจะเปิดร้านให้คนนั่งสบายๆ อาจจะขายของอีกเล็กน้อย อาจจะเป็นพวกของทำมือ หรือเริ่มงานเขียนจริงจัง(หรือจะไปอบรมแปลดี-เราว่าสมัยนี้งานแปลหลายชิ้นห่วยมาก จนเราต้องอ่านภาษาอังกฤษแทนฉบับแปล พอๆกับที่ก่อนหน้าที่แวดวงวรรณกรรมเยาวชนแย่มากจนเราเลือกอ่านแต่หนังสือแปล) มีเงินพอกินไปวันๆจากสิ่งที่เราชอบ เพราะพูดตามตรงเลย ผมน่ะ เป็นนักธุรกิจไม่ได้หร๊อก! นิสัยผมมันไม่ใช่แบบนั้นนี่นา และผมก็ไม่เห็นเหตุจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนตัวเองมากมายเพื่อจะได้เป็นนักธุรกิจด้วย

เฮ้อ~ จบๆentryดีกว่า แต่ไม่ใช่ว่าจะจบแค่นี้หรอกนะสำหรับร้านนี้น่ะ ก็เหมือนกับความรักนั่นแหล่ะ แม้ตอนนี้จะไม่มีใครยอมรับให้เราอยู่ด้วยกัน แต่ก็จะเก็บเธอนั้นไว้ในใจ เมื่อถึงวันหนึ่งที่เราเติบโต และพร้อมที่จะรับผิดชอบ ถึงเวลานั้นเราจะอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ...
ตอนนี้ก็... หลับให้สบายในโคลด์สลีปไปก่อนนะ